Pomiar
Do głównych mierników ubóstwa zalicza się stopę ubóstwa, głębokość oraz zasięg. Stopa ubóstwa informuje jaki procent społeczeństwa danego kraju lub regionu żyje poniżej linii minimalnych dochodów. Głębokość ubóstwa informuje, jakie jest położenie osób ubogich względem linii ubóstwa. Natomiast zasięg ubóstwa określa przestrzenne występowanie ubóstwa (miasto, wieś, województwo, region). W Polsce już od lat siedemdziesiątych jako podstawę określenia tzw. linii ubóstwa przyjęto miernik bezwzględny w postaci minimum socjalnego, czyli najniższego kosztu dóbr i usług, niezbędnych dla zaspokojenia nie tylko poŹtrzeb biologicznych, lecz również najbardziej elementarnych potrzeb kulturoŹwych oraz tych, które warunkują współżycie zbiorowe. W minimum socjalnym wpisane jest prawo jednostki do uczestnictwa w życiu zbiorowości. Funkcjonuje również określenie minimum egzystencji, definiowane jako najniższy koszt dóbr i usług, który, wyznacza granicę zaspokojenia potrzeb podŹstawowych, poniżej której następuje degradacja biologiczna jednostki. Koszyk, który ją wyznacza zawiera tylko dobra niezbędne do przeżycia: żywność, odzież chroniąca przed zimnem, dach nad głową i podstawową pomoc leczniczą. Minimum egzystencji jest stosowana w definiowaniu ubóstwa bezwzględnego.